Lipiec 1967 roku zapisał się w historii alpinizmu jako jeden z najczarniejszych okresów w dziejach eksploracji gór Ameryki Północnej. Wyprawa pod wodzą Joe Wilcoxa na Denali, najwyższy szczyt kontynentu, pochłonęła życie siedmiu młodych alpinistów. Zginęli oni uwięzieni w trakcie bezprecedensowej burzy arktycznej – najpotężniejszej, jaką kiedykolwiek odnotowano na tej górze.

Zima 1950-1951 przeszła do historii Alp jako okres bezprecedensowej aktywności lawinowej, nazywany "Zimą Terroru" (niem. Lawinenwinter, ang. Winter of Terror). W ciągu zaledwie trzech miesięcy – od grudnia 1950 do marca 1951 roku – w szwajcarskich, austriackich i włoskich Alpach zeszło 649 lawin, które pochłonęły życie ponad 265 osób i spowodowały ogromne zniszczenia materialne. Była to jedna z najgorszych katastrof lawinowych w nowożytnej historii Europy, która na zawsze zmieniła podejście do badania i przewidywania zagrożeń lawinowych w regionie alpejskim.

W historii naturalnych katastrof związanych z wojnami, niewiele wydarzeń dorównuje tragedii, która rozegrała się 13 grudnia 1916 roku w Dolomitach. Tego dnia, który przeszedł do historii jako "Biały Piątek", seria masowych lawin zabiła tysiące żołnierzy austriacko-węgierskich i włoskich, czyniąc go jedną z najkrwawszych katastrof naturalnych w dziejach konfliktów zbrojnych.