13 marca 1961 roku o godzinie 9:20 mieszkańcy kijowskiej dzielnicy Kureniwka usłyszeli odgłos przypominający grzmot. W mgnieniu oka czternastometrowa fala błota sunąca z prędkością 5 metrów na sekundę pochłonęła ulice pełne ludzi zmierzających do pracy. Lawina błotna zatopiła tramwaj wypełniony pasażerami, zrównała z ziemią dziesiątki budynków i zgasiła setki ludzkich istnień. Ta techniczna katastrofa, jedna z największych w historii ZSRR, przez ponad 40 lat pozostawała skrzętnie ukrywana przed światem przez sowieckie władze.

Huk pierwszej eksplozji był słyszalny z odległości wielu kilometrów, a łuna ognia była tak jasna, że na pokładach statków ratunkowych można było czytać gazety w środku nocy. W samym centrum tego inferna setki ludzi zostały uwięzione w bloku mieszkalnym, odcięte od łodzi ratunkowych przez ścianę dymu i płomieni. Katastrofa Piper Alpha to nie tylko zapis technicznej awarii, ale przede wszystkim duszny, klaustrofobiczny horror, który rozegrał się na odizolowanej platformie.

Jezioro Aralskie stanowi jeden z najbardziej tragicznych przykładów zniszczenia środowiska naturalnego spowodowanego działalnością człowieka. Niegdyś czwarte co do wielkości jezioro na świecie, w ciągu zaledwie kilku dekad skurczyło się do ułamka swojej pierwotnej wielkości. To, co początkowo wydawało się triumfem radzieckiej gospodarki – wizją przekształcenia pustyni w kwitnące plantacje bawełny – okazało się jedną z największych katastrof ekologicznych w dziejach ludzkości.

Katastrofa w indyjskim Bhopalu z 3 grudnia 1984 roku jest uznawana za największą tragedię przemysłową w historii. Tej nocy z fabryki pestycydów, należącej do amerykańskiego koncernu Union Carbide, uwolniło się około 40 ton izocyjanianu metylu (MIC). Ta śmiertelnie toksyczna substancja w postaci chmury gazu w ciągu zaledwie kilku godzin doprowadziła do śmierci tysięcy mieszkańców miasta.

4 sierpnia 2020 roku o godzinie 18:07 czasu lokalnego Bejrutem, stolicą Libanu, wstrząsnęła jedna z najpotężniejszych nienuklearnych eksplozji w historii. Jej przyczyną była detonacja około 2750 ton azotanu amonu (NH₄NO₃), który przez blisko sześć lat był przechowywany w nieodpowiednich warunkach w porcie.